Shab-e-Yalda est une fête iranienne païenne qui marque à la fois la plus longue nuit de l'année et le début de l'hiver. Le Yalda est l’un des 4 jalons du calendrier solaire iranien. Il s’agit en fait de la célébration du solstice d’hiver car le nouvel an iranien (Norouz) sera fêté le 21 mars, c’est-à-dire le premier jour du printemps. Cette fête se déroule le 21 décembre. Elle célèbre la naissance de Mithra, le dieu du soleil. Subséquemment, les journées s'allongent de plus en plus et la clarté du jour l'emporte sur l'obscurité de la nuit.

Les Iraniens ont, dès le début, célébré cette veille de Shab-e-Yalda en savourant "shab-chéré" ainsi que des fruits dont le centre est rouge notamment grenades et pastèques, car le rouge représente le feu, symbole du soleil. Ils ornaient, également, le "Sapin Aryen" toujours vert, symbole de renouvellement continuel du monde. Ils mettaient au dessus une étoile, représentant ainsi la lumière, source de tous les pouvoirs. Ce sapin est même gravé sur les murailles de Persépolis construit il y a plus que 25 siècles.



De nombreuses civilisations indo-chinoises ont fondé leur calendrier sur la course de la lune. Mais les cosmologues Perses, les astronomes et les astrologues créèrent en leur temps des observatoires, et suivirent quotidiennement le changement léger de luminosité solaire. Ils ont ainsi créé un calendrier qui a relié ces changements du jour aux saisons. Astrologiquement ils ont créé ce qui s’appelle l’horoscope. Dans l’Iran d’aujourd’hui le calendrier est un calendrier astrologique. Il a résisté à l’usure du temps, et les Iraniens ont quatre célébrations pour commémorer la lumière et la nuit. L’un des passages de saison les plus appréciés en Iran est précisément la fête de Yalda, célébrée depuis au moins 10,000 ans par tous iraniens de toutes les confessions. Les Européens le fêtent aussi d’ailleurs, certains disent que Noël, cette veillée pour attendre la naissance de l’enfant lumière, serait inspiré de Yalda qui a pris le nom de Yuletide en Europe.

درود
شب يلدا همه مبارك باشه

ايشاالله كه به همگى خوش بگذاره
و در اين شب طولانى كلى خاطره كسب كنيد
بعد اين همه مدت و سالى كه گذشت
دوست داشتم بهترين لحظه هايى كه با يار زندگيم گذروندم رو در كنارش تجربه كنم و امید دارم
خوب پس به اميدِ اينكه يلدای زندگیمون رو در كنار هم بگذرونیم
 سال آينده :
 "یک بوسه برای قلبم ... یک بوسه برای تو!"

دلم واسه اون موقع ها، كرسى و بابا بزرگ و جمع شدن نوه ها دوره كاسه هاى آجيل و ظرف هاى ميوه خيلى تنگ شده! 
هركى رفته و امسال تو اين دنيا شب يلدا نداره خدا رحمتش كُنه و شب یلداش رو قشنگ كُنه
بابايى و خاله عزيزم دلم براتون تنگ شده
خيلى زياد
كاش پيشمون بوديد، دوستتون دارم و همیشه به یادتونم

عزيزم، فرهادم یلدای زيبايى داشته باشى
به اميدِ باهم بودن
دوسِت دارم 

و اما امروز تولد يه عشق ۴ سال

                           ...

از يه طرف مى خنديديم و از يه طرف اشك هاى هم رو پاك ميكرديم

عشق رو به بشر ثابت كرديم

        خواستنی ترين قلبم و

                                    تنها ترين ستاره روشنِ آسمون چشمام ميمونى !

               دوسِت دارم اى عشق جاودانه ام  

تقدیم به بهترینم
گوش کن

با من اسم این شب و زمزمه کردی
میدونم بری دیگه برنمیگردی

تو بگو بی تو به عشق کی بنازم؟
دارم این زندگی رو به چی می بازم؟
تو بری مثل تو از کجا بیارم؟
تو نباشی دیگه سایه ای ندارم... ندارم

نمیدونی بی تو مرگه شب و روزم
دیگه طاقت نداره این دل داغون
عاشقی توی چشام نمیشه پنهون

تو بری مثل تو از کجا بیارم؟
تو نباشی دیگه سایه ای ندارم

تو بگو بی تو به عشق کی بنازم؟
تو نباشی دیگه سایه ای ندارم... ندارم

اگه این سواله کهنه بی جوابه

اگه حتی تورو داشتن مثل خوابه
بذار این خیاله خوش منو بگیره
بذار این قصه با دست تو بمیره

تو نباشی دیگه سایه ای ندارم... ندارم


.........یه تشکر هم از امیر تالاری (عشق الکی)
 دوست خوب من و فرهاد دارم بابت زحمتی که کشید
ایشاالله همیشه شاد باشی

حرفهایی که باعث میشند از هم فاصله بگیریم
لحظه هایی که سکوت ميكنيم 
زمانى كه دلمون پر غصه ميشه
وقتى كه مى خواهيم داد بزنيم
روزى كه به دروغ ميگيم خداحافظ
شب هايى كه حسرت بالین هم رو ميخوريم 
موقع هايى كه دلمون ميگيره از همه جا و همه كس
دقيقه اى كه دلمون برا هم پر پر ميزنه

سالهایى رو كه پشت سر گذاشتيم تا به هم برسيم ...

همه اين روز ها و شب ها، ماه ها و سال ها، لحظه ها و موقعيت ها، دقيقه ها و ساعت ها رو كه بذارى كنار هم ميبينى عمر گذشت،

و حالا امروز روز جشن

روزى كه به عشق تو اين وبلاگ رو شروع كردم

از لحظه لحظه هام گفتم
از غم
از شادى
از سكوت
از رفتار ها
از دل تنگى ها
از شيرينى و شورى و تلخى و تندى ها از همه و همه گفتم و نوشتم
تا به الان كه ميره تو 3 سال
فرهاد ۴ سال عمر كرديم
باهم بوديم و زندگى كرديم
زندگی كه هيچ آدمى نمى تونه درك كُنه
دنيايى براى هم ساختيم كه هيچ كس نمى تونه نگاش كُنه
رویاهامون رو تك تك شمردیم
شب ها شونِه هم رو بالین هم دونستیم
روز ها بهترين محرم و مرحم هم بوديم
و سال ها عاشق بوديم
كلمه زيبا و مقدسِ " عشق" رو واقعا به جا آورديم
جورى ساختيم اين عشق رو كه كسى نتونست خرابش كُنه

امروز  تولد اين وبلاگ و فردا ... 

تک

به امید تو زنده ام و تا زمانی که این انگشتها توان دارند برای دلم و دلت مینویسم